KĄCIK PSYCHOLOGA

        • Emocje

        • EMOCJE DZIECKA – jak możemy je wspierać?

          Emocje są naturalną i ważną częścią rozwoju dziecka. Złość, smutek, lęk czy frustracja nie są „złymi” emocjami – każda z nich niesie informację o tym, co dziecko przeżywa i czego może potrzebować.

          Rolą dorosłego nie jest sprawić, aby dziecko przestało odczuwać trudne emocje. Ważniejsze jest pomóc mu je rozpoznać, nazwać i stopniowo nauczyć się sobie z nimi radzić.

          Przykładowe zdania, które możemy powiedzieć:

          „Widzę, że jest Ci smutno. Chcesz mi opowiedzieć, co się stało?”
          „Masz prawo się złościć. Nie pozwolę Ci jednak bić ani ranić innych.”
          „Widzę, że się boisz. Jestem tutaj.”
          „Rozumiem, że jesteś rozczarowany. To naprawdę może być trudne.”
          „Nie musisz mówić teraz. Kiedy będziesz gotowy, możesz do mnie przyjść.”

          3 proste ćwiczenia dla dziecka

           1. Termometr emocji

          Jak? Poproś dziecko, aby oceniło swoją emocję w skali 0–10.

          „Jak silna jest teraz Twoja złość?”
          „Co mogłoby sprawić, żeby spadła choć o jeden punkt?”

          Nie chodzi o to, aby emocję „wyzerować”, ale żeby pomóc dziecku zauważyć jej nasilenie i znaleźć sposób na poradzenie sobie z nią.

          2. Gdzie mieszka emocja?

          Jak? Zapytaj dziecko, gdzie w ciele czuje daną emocję.

          „Co dzieje się w Twoim brzuchu, kiedy się stresujesz?”
          „Gdzie czujesz złość?”

          Możecie wspólnie narysować sylwetkę i zaznaczyć miejsce, w którym pojawia się napięcie.

          3. Moja skrzynka na trudne emocje

          Jak? W spokojnym momencie zapytaj dziecko:

           „Co pomaga Ci, kiedy jest Ci trudno?”

          Zapiszcie lub narysujcie kilka pomysłów, np. przytulenie, muzyka, spacer, rysowanie, woda, spokojny oddech, rozmowa.

          Kiedy pojawią się trudne emocje, wróćcie do listy i wybierzcie jedną rzecz, którą można zrobić teraz.

          ❤️ Ważne dla rodzica: ćwiczenia najlepiej wykonywać wtedy, gdy dziecko jest spokojne – nie w szczycie złości czy płaczu. Najpierw bezpieczeństwo i obecność, później rozmowa i nauka nowych sposobów radzenia sobie.

          Pamiętajmy: akceptacja emocji nie oznacza zgody na każde zachowanie. Możemy rozumieć złość dziecka i jednocześnie stawiać jasne granice.

          Dziecko uczy się regulacji emocji przede wszystkim poprzez relację z dorosłym. Nie potrzebuje idealnego rodzica – potrzebuje bezpiecznej, uważnej i wspierającej obecności.