KĄCIK PSYCHOLOGA

• • • Przywitanie
    • Przemoc rówieśnicza – co warto wiedzieć jako rodzic?

• • • • Przemoc rówieśnicza – co warto wiedzieć jako rodzic?

      • Przemoc rówieśnicza to nie tylko bicie. Może przyjmować różne formy: wyśmiewanie, obrażanie, izolowanie z grupy, rozpowszechnianie plotek, celowe ośmieszanie, groźby, niszczenie rzeczy, a także przemoc w Internecie.

        Konflikt a przemoc – jaka jest różnica?

        Konflikt oznacza sytuację, w której strony mogą mieć różne potrzeby, opinie lub interesy i próbują sobie z nią poradzić.

        W przypadku przemocy rówieśniczej szczególnie istotne są:

        • nierównowaga sił – dziecku trudno jest się obronić,
        • krzywdzące zachowanie – fizyczne, słowne, społeczne lub cyfrowe,
        • powtarzalność lub prawdopodobieństwo powtarzania się zachowania,
        • poczucie zagrożenia, bezradności lub osamotnienia u osoby doświadczającej przemocy.

        Dlaczego dziecko może nie powiedzieć rodzicowi?

        To, że dziecko milczy, nie oznacza, że problemu nie ma.

        Dziecko może obawiać się:

        • że sytuacja się pogorszy,
        • reakcji rodziców lub rówieśników,
        • wstydu i oceny,
        • że zostanie uznane za „skarżypytę”,
        • że dorośli nie potraktują go poważnie,
        • utraty swojej pozycji w grupie.

        Dlatego warto zwracać uwagę nie tylko na to, co dziecko mówi, ale również na nagłe zmiany w jego funkcjonowaniu.

        Co może zwrócić uwagę rodzica?

        Niepokój mogą wzbudzić m.in.:

        • niechęć do chodzenia do szkoły,
        • wycofanie z kontaktów z rówieśnikami,
        • częstsze bóle brzucha lub głowy przed szkołą,
        • pogorszenie nastroju,
        • problemy ze snem,
        • nagła zmiana zachowania,
        • utrata lub niszczenie rzeczy,
        • silne zainteresowanie tym, co dzieje się w grupach internetowych,
        • unikanie określonych osób lub miejsc.

        Żaden z tych sygnałów sam w sobie nie oznacza przemocy, ale może być powodem do spokojnej rozmowy z dzieckiem.

        Jak rozmawiać?

        Spróbuj:

        „Dobrze, że mi o tym powiedziałeś/aś.”
        „Chcę Cię zrozumieć. Opowiedz mi, co się dzieje.”
        „Nie musisz rozwiązywać tego sam/a.”
        „Zastanówmy się razem, kto może Ci pomóc.”

        Ważne dla rodzica

        Najważniejszym komunikatem dla dziecka jest:

        „Wierzę Ci. Traktuję to poważnie. Nie jesteś z tym sam/a. Poszukamy pomocy.”

        Reakcja dorosłego powinna być spokojna, wspierająca i nastawiona na bezpieczeństwo, a nie na szukanie winy czy zachęcanie dziecka do odwetu.

        Sara Skórniewska

        Psycholog szkolny